Ελληνική Ξενοδόχων για τους Πρόσφυγες: «Αυτά θα μπορούσαν να έχουν τα παιδιά μου» και της Συρίας Rockers, Φυγή Πολέμου, Βρείτε ασφάλειας και των νέων οπαδούς στη Βηρυτό 22SEP & 19AUG15

Εδώ είναι μια μεγάλη ιστορία για το πώς οι καθημερινοί άνθρωποι στην Ελλάδα έχουν την αντιμετώπιση της κρίσης των προσφύγων που σαρώνει σε όλη την Ευρώπη. Θέλω να πιστεύω οι περισσότεροι Έλληνες, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι, είναι σαν αυτή την κοπέλα και την οικογένειά της. Κάντε στον εαυτό σας μια χάρη και να ακούσετε αυτήν την ιστορία και το ένα για τις rocker πρόσφυγες της Συρίας  + Khebez Dawle   από + NPR, απλά κάντε κλικ στους συνδέσμους .....

Ελληνική Ξενοδόχων για τους Πρόσφυγες: «Αυτά θα μπορούσαν να έχουν τα παιδιά μου»

22 Σεπτεμβρίου 2015 17:37 ET

Ακούστε την ιστορία

Όλα τα πράγματα εξεταζόμενα

6:08

Του NPR Kelly McEvers συνομιλίες με την Αφροδίτη Βάτι Mariola στο Μόλυβο, Λέσβο, Ελλάδα, σχετικά με την καθημερινή άφιξη των πλοίων στις παραλίες ακριβώς κάτω από το ξενοδοχείο της οικογένειάς της.

KELLY MCEVERS, HOST:
Η πρώτη στάση για πολλούς από αυτούς τους πρόσφυγες στο δρόμο τους προς την Ευρώπη είναι τα Ελληνικά νησιά. Φανταστείτε ένα ξενοδοχείο σε ένα από αυτά τα νησιά. Διαθέτει δική του ιδιωτική παραλία. Υπάρχουν φοίνικες, μια μικρή ταβέρνα, όπου οι τουρίστες μπορούν να απολαύσουν μεσημεριανό γεύμα. Και τότε ξαφνικά, από το πουθενά, φανταστείτε ένα μικρό φουσκωτό σκάφος που φέρει μια οικογένεια 15 ατόμων πλύσιμο μέχρι την ακτή.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ Βάτι ΜΑΡΙΟΛΑ: Εμείς δεν περιμέναμε αυτό. Εμείς δεν ήμασταν προετοιμασμένοι για αυτό. Ήταν πολύ σοκαριστικό. Όταν βλέπετε μια βάρκα βγει για πρώτη φορά, πιστέψτε με - είναι ένα πράγμα να μιλήσω γι 'αυτό ή να διαβάσει γι' αυτό στις ειδήσεις, και αυτό είναι ένα άλλο πράγμα που πρέπει να το δείτε.
MCEVERS: Αυτό είναι Αφροδίτη Βάτι Mariola. Η οικογένειά της είναι ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου Αφροδίτη λίγο έξω από την πόλη του Μολύβου. Είναι μια περιοχή γνωστή για τα πέτρινα σπίτια και στην κορυφή του λόφου του κάστρου. Μιλάει για μια ημέρα τον Απρίλιο, όταν οι πρόσφυγες άρχισαν να εμφανίζονται σε αυτό το ξενοδοχείο προσπαθεί να κάνει το δρόμο τους προς τη βόρεια Ευρώπη. Ρώτησα Αφροδίτη Βάτι Mariola γι 'αυτό το πρώτο σκάφος που προσγειώθηκε στην παραλία και την αντίδραση της οικογένειάς της.
ΜΑΡΙΟΛΑ: Ο πατέρας μου ήταν εκεί κάτω έτσι μία από τις μητέρες του έδωσε, κυριολεκτικά, το παιδί της, το οποίο ήταν πολύ δύσκολο για τον μπαμπά μου. Ήταν πολύ συναισθηματική και για τον ίδιο. Έτσι προσπαθήσαμε να βρούμε τα ρούχα. Δώσαμε τα δικά μας ρούχα. Και πήγα και πήρα τα ρούχα για τη δική μου παιδιά και τους έδωσε στους ανθρώπους. Και ξαφνικά Κοίταξα γύρω μου και είδα όλα αυτά τα μικρά παιδιά να φορούν ρούχα τα παιδιά μου, και ότι πραγματικά χτύπησε το σπίτι, γιατί με έκανε να αισθάνομαι σαν αυτές θα μπορούσαν να έχουν πάει τα παιδιά μου. Δεν ήταν ένα ωραίο πράγμα που πρέπει να σκεφτούμε εκείνη τη στιγμή.
MCEVERS: Και πού ήταν αυτή η οικογένεια από;
ΜΑΡΙΟΛΑ: Αυτή η οικογένεια ήταν από τη Συρία, αλλά οι άνθρωποι που φτάνουν τώρα, δεν είναι όλα από τη Συρία, έχω να πω .
MCEVERS: Σωστά. Από εκείνη την πρώτη μέρα - πόσα σκάφη που, όπως έχετε δει από εκείνη την ημέρα;
ΜΑΡΙΟΛΑ: Περισσότερα από 50 τουλάχιστον, έχω να πω. Έχω - ίσως ακόμη περισσότερο από αυτό. Στην αρχή, ήταν ένα σκάφος, ίσως, ανά εβδομάδα, και στη συνέχεια σιγά-σιγά, έχουμε αυξηθεί έως τέσσερις βάρκες και μερικές φορές έξι πλοία την ημέρα. Όπως, σήμερα, τώρα που μιλάμε, έχουμε ήδη τέσσερα πλοία φτάνουν στην παραλία μας.
MCEVERS: Σήμερα
ΜΑΡΙΟΛΑ: Ναι, σήμερα.
MCEVERS: Έχετε δει τόσα πολλά. Έχετε δει τόσα πολλά πρόσωπα, τόσες πολλές οικογένειες.
ΜΑΡΙΟΛΑ: Ναι.
MCEVERS: Τι είναι αυτά που έχουν πραγματικά κολλήσει μαζί σου;
ΜΑΡΙΟΛΑ: Ένα αγόρι χθες, είχε μαζί του η Αγία Γραφή γραμμένο στα αραβικά. Ήταν από ένα φίλο του και είπε ότι είχε την φροντίδα του. Αυτός ακριβώς φυλάσσονται κλάμα, έκρηξη σε δάκρυα. Και έλεγε, είσαι καλά; Και είπε όχι, όχι, όχι - Είμαι εντάξει, είμαι απλώς να ευχαριστήσω τον Θεό που είμαι ζωντανός.
Και αυτά είναι τα πράγματα που πραγματικά μας επηρεάζουν. Υπήρχε ένα παιδί, που της έδωσε σε μένα. Αυτό ήταν 20 ημερών, και ένιωσα το δέρμα στο λαιμό μου, και γι 'αυτό άρχισε να κάνει την κίνηση να θηλάσετε.
MCEVERS:. Ναι
ΜΑΡΙΟΛΑ: Είχε κλάμα, και ξαφνικά, όταν αισθάνθηκε ζεστό δέρμα δίπλα στο πρόσωπό του , σταμάτησε να κλαίει. Και τότε είχαμε επίσης ένα πραγματικά διασκεδαστικό σκάφος φτάσει μία ημέρα. Ήταν μια ροκ μπάντα από τη Συρία.
MCEVERS: (Γέλια) Τι;
ΜΑΡΙΟΛΑ: Το όνομά τους ήταν Khebez Dawle - Λυπάμαι αν δεν το λέω σωστά. Αλλά ήταν μια ομάδα 15, 20 νεαρούς άνδρες που ...
MCEVERS: Ναι, έχουμε όντως ένα - κάναμε μια ιστορία για αυτά τα παιδιά.
ΜΑΡΙΟΛΑ: Δεν υπάρχει τρόπος. Έφτασαν στην παραλία μας. (Γέλια).
Και όπως φτάνανε, ήταν στην πραγματικότητα μας βιντεοσκόπηση, και έτσι ήμασταν σαν, ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Και πήδηξε έξω, και ήταν τόσο χαρούμενος.
MCEVERS: Ω, Θεέ μου.
ΜΑΡΙΟΛΑ: Ένας τύπος ήρθε και μου είπε, ξέρετε, είμαστε ένα ειδικό σκάφος. Και είπα, γιατί; Και είπε, γιατί είμαστε όλοι μουσικοί.
Και, ξέρετε, ήμουν λίγο κυνική έτσι είπα, εντάξει, καλά, αν είστε μουσικοί, την επόμενη φορά, όταν είστε στην Ευρώπη, θα ήθελα να πάρετε το πρώτο σας CD. Και αυτός είναι όπως, OH, εμείς απλά βγήκε με το πρώτο μας CD. Και χτυπημένη έξω, όπως, 20 CDs από μία από τις τσάντες τους, η οποία δείχνει πόσο σημαντικό ήταν να τους - μουσική τους και την ταυτότητά τους. Και είπα, παρακαλώ, όταν φτάσετε στην Ευρώπη, θέλουμε πραγματικά να λάβετε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που είστε ΟΚ. Και είπαν, όταν είμαστε ΟΚ, μια μέρα θα επιστρέψουν και να παίξουν μια συναυλία για εσάς σε αυτή την παραλία. Είπα, ότι θα είναι καταπληκτικό.
MCEVERS: Wow. Η οικογένειά σας έχει χτίσει μια επιχείρηση - έχτισε μια ζωή, πραγματικά, catering για τους τουρίστες, πιθανώς οι άνθρωποι που είναι άνετα και καλά ανοικτά. Και τώρα μπορείτε να βρείτε τον εαυτό σας που εργάζονται με και βοηθώντας ένα τελείως διαφορετικό είδος των ανθρώπων. Θέλω να πω, νιώθεις σαν αποστολή σας στη ζωή έχει αλλάξει τώρα;
ΜΑΡΙΟΛΑ: (Γέλια). Λοιπόν, αυτό είναι κάτι που έχει ώθηση σε εμάς, έτσι δεν είχαμε άλλη επιλογή για το θέμα.
MCEVERS:. Δικαίωμα
ΜΑΡΙΟΛΑ: Έχει αλλάξει την καθημερινότητά μας 100 τοις εκατό. Έχει αλλάξει η αντίληψή μας για το τι είναι η κοινωνία, τι είναι η κοινότητα, ποια είναι η ανθρωπότητα. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με πολλές δυσκολίες σε πολλά διαφορετικά επίπεδα, και είναι από τα πιο βασικά προβλήματα όπως το πώς να βοηθήσουν τις βασικές ανάγκες των ανθρώπων αυτών τη στιγμή που βγαίνουν. Είναι αντιμετωπίζει τα δικά μας εσωτερικά, ας πούμε, αναταραχή - πώς αισθανόμαστε για την κατάσταση. Επειδή στην μία έννοια, θέλουμε να βοηθήσουμε. Στην άλλη έννοια, είναι ένα συναίσθημα, επίσης, της εισβολής, γιατί αυτό είναι το σπίτι μας, και έτσι ξαφνικά έχουμε εκατοντάδες και εκατοντάδες άνθρωποι εδώ, και δεν ξέρουμε ποιοι είναι. Πιστεύω ότι θα ήταν πολύ αφελές να πούμε ότι δεν είναι μερικές σκιερές στοιχεία μετακύλιση μέσω στην Ευρώπη.
MCEVERS:. Ναι
ΜΑΡΙΟΛΑ: Αν έρθει στην υποδοχή μας, μπορώ να σας δώσω ένα σωρό σκισμένο ταυτότητες, διαβατήρια. Άνθρωποι από διαφορετικές χώρες ξηλώνοντας τα διαβατήριά τους, κυριολεκτικά. Και για μένα, αυτό σημαίνει ότι προσπαθείτε να αναλάβει μια νέα ταυτότητα. Νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι προσπαθούν να αναλάβουν, ξέρετε, την ταυτότητα της Συρίας, ώστε να είναι σε θέση να μπει σε Ευρώπη πιο εύκολη. Και αυτό είναι τρομακτικό για εμάς, επειδή δεν ξέρουμε - είναι καμία κρυφή ημερήσια διάταξη υπάρχει εδώ, ή είναι απλώς επειδή ψάχνετε για μια καλύτερη ζωή; Στην περίπτωσή μου, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι, όταν έρχεται ένα σκάφος, εμείς απλά δεν μπορούμε να μην πάει και να βοηθήσει. Και είμαστε μόνο που ασχολούνται με αυτό. Είμαστε κατάσβεση πυρκαγιών. Εμείς δεν παρέχουν μια λύση, όμως, σε αυτό το πρόβλημα.
MCEVERS: Αφροδίτη Βάτι Mariola, σας ευχαριστώ πολύ για την επικοινωνία.
ΜΑΡΙΟΛΑ: Σας ευχαριστώ για όλα.
MCEVERS: Αυτή ήταν η Αφροδίτη Βάτι Mariola, μιλώντας ξενοδοχείου της οικογένειάς της για το νησί της Λέσβου, Ελλάδα. Και αν θέλετε να ακούσετε περισσότερα για το συγκρότημα της Συρίας ροκ Khebez Dawle, μεταβείτε στην ιστοσελίδα μας, npr.org.

Copyright © 2015 NPR. Όλα τα δικαιώματα διατηρούνται. Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα μας όρους χρήσης και άδειες σελίδες www.npr.org για περισσότερες πληροφορίες.

Οι NPR μεταγραφές που δημιουργήθηκε σε προθεσμία βιασύνη από έναν ανάδοχο για NPR, και η ακρίβεια και η διαθεσιμότητα μπορεί να διαφέρει. Το κείμενο αυτό δεν μπορεί να είναι στην τελική του μορφή και μπορεί να ενημερωθεί ή αναθεωρηθεί στο μέλλον. Πρέπει να γνωρίζετε ότι η επίσημη καταγραφή του προγραμματισμού του NPR είναι ο ήχος.

Rockers Συρίας, Φυγή Πολέμου, Βρείτε ασφάλειας και των νέων οπαδούς στη Βηρυτό

19 του Αυγούστου 2015 05:08 π.μ. ET

Αλίκη Fordham

Alison Meuse

Ακούστε την ιστορία

Πρωινή Έκδοση

4:05

Μέλη της Συρίας συγκρότημα Khebez Dawle (Ι προστίθεται το σύνδεσμο μπορείτε να τους σελίδα σωλήνα) περιλαμβάνει (από αριστερά προς τα δεξιά) Hekmat Qassar στην κιθάρα και στα πλήκτρα, κιθαρίστας Μπασάρ Νταρουίς, ο μπασίστας Μωάμεθ Bazz και τραγουδιστής Anas Maghrebi. Τα μισά από τα μέλη της μπάντας είναι πλέον στην Τουρκία, και είναι έντονα θεωρώντας αναζητούν άσυλο στην Ευρώπη.

Ευγενική παραχώρηση του καλλιτέχνη

Στο πάρτι παρουσίαση του πρώτου άλμπουμ της μπάντας του σε μια κατάμεστη Βηρυτό καφέ, τραγουδιστής Anas Maghrebi βήματα μέχρι το μικρόφωνο μπροστά σε ένα πλήθος από παιδιά του ισχίου και των γυναικών σε vintage γυαλιά, πίνοντας παγωμένα ποτά στο αποπνικτικό βράδυ.
Τα τραγούδια πρηστεί? οι επευφημίες του κοινού και τραγουδά μαζί. Maghrebi είναι 26 ετών, ψηλός και αδύνατος, με γενειάδα και το καπάκι, απολαμβάνοντας τον κολακεία. Δεν είναι, ίσως, ένα τυπικό Συρίας πρόσφυγας, αλλά το ταξίδι του για να πραγματοποιήσει ένα όνειρο να καταστεί ένα ρεκόρ βράχο ήταν γεμάτη με δυσκολίες.
Η ιστορία του ξεκινά από τη Δαμασκό Πανεπιστήμιο, όπου υπήρξε μαθητής του 2010. Το αγόρι μικρή πόλη ακούσει Pink Floyd με τους φίλους του, και σχηματίζεται ένα progressive rock μπάντα που πρόβες σε ένα υπόγειο. Αλλά η αστυνομία ήταν ύποπτη, έτσι δεν έπαιξε ποτέ μια συναυλία.
"Θέλουν να ξέρουν τι προσπαθείτε να πείτε σε αυτό το gig,» λέει ο Maghrebi. «Είσαι συλλογή τους ανθρώπους και τους λες πράγματα, ναι, τι είδους πράγματα τους λέτε;» Πρέπει να ξέρετε. Είμαστε η κυβέρνηση. »
"Στη συνέχεια, το 2011 έφερε το κύμα των εξεγέρσεων είναι γνωστή ως η Αραβική
Άνοιξη." Όταν ξεκίνησε, ήταν πιο σαφής, "λέει ο Maghrebi. Πριν patchworks οπλοφόρους ανέλαβε τη Συρία, λέει υπήρχε μόνο το καθεστώς του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ, και οι λαϊκές διαδηλώσεις εναντίον του.
Η μπάντα συντάχθηκε με τους διαδηλωτές. Ο ντράμερ, Rabia αλ-Ghazzi, ιδίως, ρίχτηκε στις διαδηλώσεις.
«Ήταν ένας ακτιβιστής, όπως, πραγματικά ενεργό," λέει ο Maghrebi. Ghazzi προσωπικά οργανωμένη και livestreamed διαδηλώσεις.
Αλλά μια νύχτα Μάιο 2012, τον ακολούθησε και σκοτώθηκε στη Δαμασκό. Βρέθηκε στο αυτοκίνητό της αδελφής του με μια σφαίρα στο λαιμό του.
Bandmates του κατηγορούν φιλοκυβερνητικές πολιτοφυλακές για την δολοφονία του φίλου τους. Εν τω μεταξύ, ο κιθαρίστας τους, Μπασάρ Νταρουίς, είχε συνταχθεί στο στρατό.
"Ήταν το είδος του ονείρου φυγής», λέει ο Maghrebi. Χώρος για Μουσική Maghrebi ήθελαν να μείνουν στη Συρία και να κάνει μουσική για τους Σύριους. Αλλά ο εμφύλιος πόλεμος κυριεύσει τη χώρα του. "Δεν υπήρχε θέση για τη μουσική όσο και για τα όπλα και για τον πόλεμο», λέει. Έτσι, όπως και εκατοντάδες χιλιάδες Σύριοι, Maghrebi έφυγαν κατά μήκος των συνόρων με το Λίβανο. Νταρουίς, κιθαρίστας του, εγκαταλείφθηκε τελικά το στρατό και τον ακολούθησαν, και σχημάτισαν ένα νέο συγκρότημα. Αυτό λέγεται Khebez Dawle, ή μέλος ψωμί, μια πλάγια αναφορά στην επιδοτούμενη ψωμί στη Συρία - και μια αλληγορία για την ίδρυση μιας καλύτερης κοινωνίας. Τα τραγούδια τους, όλα στα αραβικά, διηγούνται την ιστορία της Συρίας. Η πρώτη γράφτηκαν ως άρχισαν οι διαδηλώσεις ευφορική? η τελευταία, όπως η βία κατέβαιναν. "Θα ήταν εμπνευσμένη από την τροπή των γεγονότων,» λέει ο Maghrebi. "Έτσι, μπορείτε να δείτε τις αλλαγές που συμβαίνουν." Η ελπιδοφόρα διαδρομή τίτλου προτρέπει τους ανθρώπους να «Σήκω, οικοδομήσουμε μια χώρα." Ένα από αργότερα στο άλμπουμ, λέει, «Θα μου σκότωσε, τότε θα μου κατηγορήθηκε επειδή μίλησα." Ένας άλλος μιλάει για την αντοχή των Σύρων, παρά την καταστροφή της χώρας τους: "Παρ 'όλες τις θανάτους», το συγκρότημα τραγουδά, "είσαι ακόμα ζωντανός." Ένας ονείρου ζωή είναι πιο εύκολη στη Βηρυτό. Αραβικά πολιτιστικές οργανώσεις έδωσε τις επιχορηγήσεις μπάντα να καταγράψει άλμπουμ. Λιβανέζοι καλλιτέχνες - συμπεριλαμβανομένων παραγωγικός μουσικός και παραγωγός Zeid Χαμντάν, το ήμισυ του ηλεκτρονικού μπάντα που ονομάζεται Soapkills -. Καλωσόρισε μια εισροή των συριακών μουσικών "Οι συριακές μουσικοί έχουν μια πολύ καλύτερη τεχνική», λέει ο Χαμντάν. Πολλοί από αυτούς έχουν σπουδάσει κλασική αραβική μουσική. Maghrebi Khebez Dawle έχει εκπαιδευτεί στην παραδοσιακή ισλαμική τραγούδι, ένα δύσκολο πειθαρχία με δεκάδες κλίμακες. Χαμντάν κάλεσε κάποιους μουσικούς της Συρίας για να παίξει μαζί του, και άφησε Khebez Dawle χρησιμοποιήσετε στούντιο ηχογράφησης του για μήνες. Τέλος, η μπάντα έπαιξε για πρώτη φορά συναυλία της στη Βηρυτό Μαΐου 2014. «Ήταν μια πραγματικά κρίσιμη στιγμή», λέει ο Maghrebi. "Όταν δείτε το όνειρό σας πραγματικότητα -. Κατά τις πρώτες κιόλας στιγμές, που δεν το πιστεύω" Θα αποκατασταθεί εν μέρει την πίστη του στους ανθρώπους και του υπενθύμισε ότι υπάρχουν και εκείνοι που «θέλουν την ειρήνη ή αν θέλετε τη μουσική, θέλουν κάτι όμορφο. "Αυτή τη στιγμή, Khebez Dawle είναι δημοφιλής, ομότιτλο άλμπουμ τους μόλις κυκλοφόρησε. Αλλά τα μέλη της μπάντας είναι ακόμη πρόσφυγες, κόλλησε παράνομα σε μια μικρή χώρα. Έτσι Maghrebi θα συμμετάσχουν δύο από bandmates του στην Τουρκία αυτή την εβδομάδα. Είναι έντονα θεωρώντας αναζητούν άσυλο στην Ευρώπη και την οικοδόμηση μιας νέας ζωής. - Παρά τους κινδύνους, όπως οι μετανάστες αντιμετωπίζουν συχνά Το άλμπουμ ξεκινήσει αυτό το μήνα σηματοδότησε την τελευταία συναυλία Khebez Dawle στο Λίβανο, αλλά αφήνουν πίσω τους τα τραγούδια. Μετά την τελευταία χορδές πεθαίνουν μακριά, ένας ανεμιστήρας, ένας Σύριος πρόσφυγας που ονομάζεται Χάνι Telfah, λέει ότι αγαπά τους στίχους του άλμπουμ. "Μιλάει για το δρόμο», λέει, «όχι για το ρομαντικό κόσμο. Μιλούν για το πόσο δύσκολο είναι να ζουν σε αυτήν την κατάσταση ως πρόσφυγες. "

 

 

اليونانية صاحب فندق في شؤون اللاجئين: "هذه يمكن أن يكون أولادي" و الكراسي الهزازة السورية، الفارين من الحرب، البحث عن السلامة والمشجعين جديدة في بيروت 22SEP و19AUG15

اليونانية صاحب فندق في شؤون اللاجئين: "هذه يمكن أن يكون أولادي" و الكراسي الهزازة السورية، الفارين من الحرب، البحث عن السلامة والمشجعين جديدة في بيروت 22SEP و19AUG15

هنا هو قصة كبيرة حول كيفية الناس اليومية في اليونان تستجيب لأزمة اللاجئين التي تجتاح أوروبا. أود أن أعتقد معظم اليونانيين، ومعظم الأوروبيين، هي مثل هذه السيدة وعائلتها. لا لنفسك صالح والاستماع إلى هذه القصة واحدة عن اللاجئين السوريين الروك  + Khebez Dawle   من + NPR، فقط انقر على وصلات .....

اليونانية صاحب فندق في شؤون اللاجئين: "هذه يمكن أن يكون أولادي"

22 سبتمبر 2015 05:37 ET

الاستماع إلى قصة

كل الأمور في الاعتبار

06:08

يتحدث NPR كيلي McEvers مع أفروديت Vati مارايولا في موليفوس، جزيرة ليسبوس، اليونان، عن وصول اليومي من القوارب على الشواطئ أسفل الفندق عائلتها.

كيلي MCEVERS، HOST:
المحطة الأولى للعديد من هؤلاء اللاجئين في طريقهم إلى أوروبا الجزر اليونانية. تخيل فندق على واحدة من تلك الجزر. لديه شاطئه الخاص. هناك أشجار النخيل، والقليل من حانة حيث يمكن للسياح تناول الغداء. ثم فجأة، من العدم، تخيل قارب قابل للنفخ صغيرة تقل عائلة من 15 شخصا الغسيل على الشاطئ.
APHRODITE VATI MARIOLA: أننا لم نكن نتوقع هذا. لم نكن مستعدين لذلك. كانت صدمة للغاية. عندما ترى قارب يخرج لأول مرة، صدقوني - هو شيء واحد للحديث حول هذا الموضوع أو قرأت عن ذلك في الأخبار، وانها شيء آخر لرؤيتها.
MCEVERS: هذا أفروديت Vati مارايولا. وتمتلك عائلتها أفروديت فندق خارج مدينة موليفوس. انها المكان المعروف لبيوت حجرية والقلعة على قمة تل. انها تتحدث عن يوم في ابريل نيسان عندما بدأ اللاجئون تظهر في الفندق يحاولون شق طريقهم إلى شمال أوروبا. سألت أفروديت Vati مارايولا عن ذلك القارب الأول الذي سقط على الشاطئ، واستجابة عائلتها.
MARIOLA: كان والدي إلى هناك حتى واحدة من الأمهات سلمه، حرفيا، طفلها، والتي كان من الصعب جدا لوالدي. كان عاطفيا جدا بالنسبة له كذلك. لذلك حاولنا العثور على ملابس. أعطينا الملابس الخاصة بنا. وذهبت وحصلت على ملابس لأطفالي وأعطيتهم للشعب. وفجأة نظرت حولي ورأيت كل هؤلاء الأطفال قليلا يرتدي ملابس أطفالي و، وحقا أن ضربت المنزل لأنه جعلني أشعر هذه يمكن لقد كان أطفالي. لم يكن شيء جميل أن نفكر في تلك اللحظة.
MCEVERS: وأين كان هذه العائلة من؟
MARIOLA: وكانت هذه الأسرة من سوريا، ولكن الناس الذين يصلون الآن، انهم ليسوا جميعا من سوريا، لا بد لي من القول .
MCEVERS: الحق. ومنذ ذلك اليوم الأول - كم عدد القوارب من هذا القبيل هل رأيت منذ ذلك اليوم؟
MARIOLA: أكثر من 50 على الأقل، يجب أن أقول. لقد قمت - وربما حتى أكثر من ذلك. في البداية، كان قارب واحد، ربما، في الأسبوع، وبعد ذلك ببطء، قمنا بزيادة تصل إلى أربعة زوارق وأحيانا ستة زوارق في اليوم الواحد. مثل، اليوم، في الوقت الذي كنا نتحدث، كان لدينا بالفعل أربعة مراكب تصل على الشاطئ لدينا.
MCEVERS: اليوم
MARIOLA: نعم، اليوم.
MCEVERS: لقد رأيت الكثير من ذلك. كنت قد رأيت العديد من الوجوه، الكثير من العائلات.
MARIOLA: نعم.
MCEVERS: ما هي تلك التي تمسك حقا معك؟
MARIOLA: صبي أمس، وقال انه معه الكتاب المقدس مكتوبة باللغة العربية. وكان من صديق له وقال انه تم الاعتناء بها. احتفظ فقط البكاء، انخرط في البكاء. واحتفظنا قائلا، هل أنت موافق؟ وقال لا، لا، لا - أنا موافق، أنا مجرد شكر الله أنني على قيد الحياة.
وهذه هي الأشياء التي تؤثر حقا لنا. كان هناك طفل واحد، وسلم لها بالنسبة لي. هذا واحد كان 20 يوما من العمر، وشعرت الجلد على رقبتي، وذلك بدأت تفعل الحركة لإرضاع.
MCEVERS: نعم
MARIOLA: وكانت تبكي، وفجأة عندما يشعر الجلد دافئ بجانب وجهه ، وتوقفت عن البكاء. ومن ثم كان لدينا أيضا قارب حقا متعة يصل يوم واحد. وكانت موسيقى الروك من سوريا.
MCEVERS: (ضحك) ماذا؟
MARIOLA: كان اسمهم Khebez Dawle - أنا آسف إذا أنا لا أقول ذلك بشكل صحيح. ولكنه كان مجموعة من 15، 20 الشبان الذين ...
MCEVERS: نعم، نحن في الواقع فعلت ذلك ل- فعلنا قصة عن هؤلاء الرجال.
MARIOLA: لا مفر. وصلوا على الشاطئ لدينا. (ضحك).
وفيما هم يصلون، وكانوا بالفيديو لنا فعلا، وهكذا كنا مثل، من هم هؤلاء الناس؟ وأنهم قفزوا، وكانوا سعداء بذلك.
MCEVERS: أوه، إلهي.
MARIOLA: جاء رجل واحد لي وقال، كما تعلمون، نحن قارب خاص. وقلت: لماذا؟ وقال، لأننا جميعا الموسيقيين.
و، كما تعلمون، كان يجري ساخر قليلا فقلت: حسنا، حسنا، إذا كنت الموسيقيين، في المرة القادمة عندما كنت في أوروبا، وأود أن الحصول على أول CD الخاص بك. وانه مثل، أوه، وصلنا للتو مع شركائنا في أول CD. وهم ينزعون، مثل، 20 أقراص مدمجة من أحد حقائبهم، مما يدل على مدى أهمية هذا كان لهم - موسيقاهم وهويتهم. وقلت، من فضلك، عند وصولك في أوروبا، ونحن نريد حقا أن تتلقى رسالة بريد إلكتروني أنك موافق. وقالوا، في وقت نواجه فيه طيب، يوم واحد سنعود وتلعب أزعج لك على هذا الشاطئ. قلت، والتي ستكون مذهلة.
MCEVERS: نجاح باهر. عائلتك قد ببناء مشروع تجاري - بناء حياة، حقا، تقديم الطعام للسياح، ويفترض أن الناس الذين هم مريحة وميسورة الحال. والآن تجد أنفسكم العمل مع ومساعدة نوع مختلف تماما من الناس. أعني، هل تشعر مثل مهمتكم في الحياة قد تغير الآن؟
MARIOLA: (ضحك). حسنا، هذا هو الشيء الذي تم التوجه علينا لذلك لم يكن لدينا خيار في هذه المسألة.
MCEVERS: الحق
MARIOLA: لقد تغيرت حياتنا اليومية الروتينية بنسبة 100 في المئة. الذي تغير هو مفهومنا لما المجتمع هو، ما هو المجتمع، ما هو الإنسانية. إننا نواجه صعوبات كثيرة على العديد من المستويات المختلفة، وانها من أكثر المشاكل الأساسية مثل كيفية مساعدة الاحتياجات الأساسية لهؤلاء الناس لحظة خروج. انها تواجه الداخلية الخاصة بنا، دعنا نقول، الاضطراب - كيف نشعر به حيال هذا الوضع. لأنه في معنى واحد، ونحن نريد أن نساعد. بمعنى آخر، إنه لشعور أيضا من الغزو لأن هذا هو وطننا، وفجأة لدينا مئات ومئات من الناس هنا، ونحن لا نعرف من هم. أشعر أنه سيكون من السذاجة جدا أن أقول أن ليست بعض الشخصيات المشبوهة يمر على طريق في أوروبا.
MCEVERS: نعم
MARIOLA: إذا كنت تأتي إلى الاستقبال لدينا، وأستطيع أن أعطي لكم مجموعة كاملة من تمزيقها بطاقات الهوية وجوازات السفر. الناس من مختلف البلدان وتمزيق جوازات سفرهم، حرفيا. وبالنسبة لي، وهذا يعني أنهم يحاولون تحمل هوية جديدة. أعتقد أن الكثير من الناس يحاولون أن نفترض، كما تعلمون، هوية السورية من أجل أن تكون قادرة للوصول الى أوروبا أسهل. وهذا أمر مخيف بالنسبة لنا لأننا لا نعرف - هل هناك أي أجندات خفية هنا، أم أنها فقط لأنك كنت تبحث عن حياة أفضل؟ في حالتي، كل ما يمكنني قوله هو أنه عندما يصل قارب، نحن فقط لا يمكن أن لا تذهب ومساعدة. ونحن مجرد التعامل معها. نحن إخماد الحرائق. نحن لا يوفر حلا، على الرغم من أن هذه المشكلة.
MCEVERS: أفروديت Vati مارايولا، شكرا جزيلا لكم ليتحدث إلينا.
MARIOLA: شكرا لك على كل شيء.
MCEVERS: كان ذلك أفروديت Vati مارايولا، متحدثا فندق عائلتها على جزيرة ليسبوس، اليونان. وإذا كنت ترغب في معرفة المزيد عن موسيقى الروك السورية Khebez Dawle، انتقل إلى موقعنا على شبكة الإنترنت، npr.org.

حقوق التأليف والنشر © 2015 NPR. جميع الحقوق محفوظة. زيارة موقعنا على الانترنت شروط الاستخدام وأذونات صفحات في www.npr.org للحصول على مزيد من المعلومات.

يتم إنشاء النصوص NPR على الموعد النهائي الاندفاع من قبل المقاول لNPR، ودقة وتوافر قد تختلف. قد لا يكون هذا النص في شكله النهائي ويمكن تحديثها أو تنقيحها في المستقبل. يرجى أن يكون على علم بأن السجل الرسمي للبرمجة NPR هو الصوت.

الكراسي الهزازة السورية، الفارين من الحرب، البحث عن السلامة والمشجعين جديدة في بيروت

19 أغسطس 2015 05:08 ET

أليس فوردهام

أليسون ميوز

الاستماع إلى قصة

صباح الطبعة

04:05

Greek Hotel Owner On Refugees: 'These Could Have Been My Children' & Syrian Rockers, Fleeing War, Find Safety And New Fans In Beirut 22SEP&19AUG15

HERE is a great story about how everyday people in Greece are responding to the refugee crisis sweeping through Europe. I like to believe most Greeks, most Europeans, are like this lady and her family. Do yourself a favor and listen to this story and the one about the Syrian rocker refugees +Khebez Dawle  from +NPR , just click the links.....

Greek Hotel Owner On Refugees: 'These Could Have Been My Children'

September 22, 2015 5:37 PM ET

Listen to the Story

All Things Considered

6:08

NPR's Kelly McEvers talks with Aphrodite Vati Mariola in Molyvos, Lesbos Island, Greece, about the daily arrival of boats on the beaches just below her family's hotel.

KELLY MCEVERS, HOST:
The first stop for many of those refugees on their way to Europe is the Greek islands. Imagine a hotel on one of those islands. It has its own private beach. There are palm trees, a little taverna where tourists can have lunch. And then suddenly, out of nowhere, imagine a small inflatable boat carrying a family of 15 people washing up on the shore.
APHRODITE VATI MARIOLA: We were not expecting this. We were not prepared for this. It was very shocking. When you see a boat come out for the first time, believe me - it's one thing to talk about it or read about it in the news, and it's another thing to see it.
MCEVERS: That's Aphrodite Vati Mariola. Her family owns the Aphrodite Hotel just outside the town of Molyvos. It's a place known for its stone houses and hilltop castle. She's talking about a day in April when refugees started showing up at the hotel trying to make their way to northern Europe. I asked Aphrodite Vati Mariola about that first boat that landed on their beach and her family's response.
MARIOLA: My father was down there so one of the mothers handed him, literally, her child, which was very difficult for my dad. It was very emotional for him as well. So we tried to find clothes. We gave our own clothes. And I went and I got clothes for my own children and I gave them to the people. And suddenly I looked around and I saw all these little children wearing my own children's clothes, and that really hit home because it made me feel like these could've been my children. It was not a nice thing to think about at that moment.
MCEVERS: And where was this family from?
MARIOLA: This family was from Syria, but the people who are arriving now, they're not all from Syria, I have to say.
MCEVERS: Right. Since that first day - how many boats like that have you seen since that day?
MARIOLA: More than 50 at least, I have to say. I've - probably even more than that. In the beginning, it was one boat, maybe, per week, and then slowly, we have increased to up to four boats and sometimes six boats per day. Like, today, now that we're talking, we have already had four boats arrive on our beach.
MCEVERS: Today?
MARIOLA: Yeah, today.
MCEVERS: You've seen so many. You've seen so many faces, so many families.
MARIOLA: Yeah.
MCEVERS: What are the ones that have really stuck with you?
MARIOLA: One boy yesterday, he had with him the Bible written in Arabic. It was from a friend of his and he said he was taking care of it. He just kept crying, bursting into tears. And we kept saying, are you OK? And he said no, no, no - I'm OK, I'm just thanking God that I'm alive.
And these are the things that really affect us. There was one child, they handed her to me. This one was 20 days old, and it felt the skin on my neck, and so it started doing the movement to breast-feed.
MCEVERS: Yeah.
MARIOLA: It had been crying, and suddenly when it felt warm skin next to its face, it stopped crying. And then we also had a really fun boat arrive one day. It was a rock band from Syria.
MCEVERS: (Laughter) What?
MARIOLA: Their name was Khebez Dawle - I'm sorry if I'm not saying it correctly. But it was a group of 15, 20 young men who...
MCEVERS: Yeah, we actually did a - we did a story about these guys.
MARIOLA: No way. They arrived on our beach. (Laughter).
And as they were arriving, they were actually videotaping us, and so we were like, who are these people? And they jumped out, and they were so happy.
MCEVERS: Oh, my gosh.
MARIOLA: One guy came up to me and said, you know, we're a special boat. And I said, why? And he said, because we're all musicians.
And, you know, I was being a little cynical so I said, OK, well, if you're musicians, the next time when you're in Europe, I would like to get your first CD. And he's like, oh, we just came out with our first CD. And they whipped out, like, 20 CDs from one of their bags, which shows how important this was to them - their music and their identity. And I said, please, when you arrive in Europe, we really want to receive an email that you're OK. And they said, when we're OK, one day we will return and play a gig for you on this beach. I said, that will be amazing.
MCEVERS: Wow. Your family has built a business - built a life, really, catering to tourists, presumably people who are comfortable and well off. And now you find yourselves working with and helping a whole different type of people. I mean, do you feel like your mission in life has changed now?
MARIOLA: (Laughter). Well, this is something that has been thrust upon us so we had no choice in the matter.
MCEVERS: Right.
MARIOLA: It's changed our daily routine 100 percent. It's changed our concept of what society is, what a community is, what humanity is. We are facing many difficulties on many different levels, and it's from the most basic problem such as how to help the basic needs of these people the moment they come out. It's facing our own internal, let's say, turmoil - how we feel about the situation. Because in the one sense, we want to help. In the other sense, it's a feeling also of invasion because this is our home, and so suddenly we have hundreds and hundreds of people here, and we don't know who they are. I feel it would be very naive to say that aren't some shady figures passing on through into Europe.
MCEVERS: Yeah.
MARIOLA: If you come to our reception, I can give you a whole bunch of torn up identity cards, passports. People from different countries are tearing up their passports, literally. And to me, that means they're trying to assume a new identity. I think a lot of people are trying to assume, you know, the identity of a Syrian in order to be able to get into Europe easier. And this is scary to us because we don't know - are there any hidden agendas here, or is it just because you're looking for a better life? In my case, all I can say is that when a boat arrives, we just can't not go and help. And we're just dealing with it. We're putting out fires. We're not providing a solution, though, to this problem.
MCEVERS: Aphrodite Vati Mariola, thank you very much for talking to us.
MARIOLA: Thank you for everything.
MCEVERS: That was Aphrodite Vati Mariola, speaking her family's hotel on the island of Lesbos, Greece. And if you want to hear more about the Syrian rock band Khebez Dawle, go to our website, npr.org.

Copyright © 2015 NPR. All rights reserved. Visit our website terms of use and permissions pages at www.npr.org for further information.

NPR transcripts are created on a rush deadline by a contractor for NPR, and accuracy and availability may vary. This text may not be in its final form and may be updated or revised in the future. Please be aware that the authoritative record of NPR’s programming is the audio.

Syrian Rockers, Fleeing War, Find Safety And New Fans In Beirut

August 19, 2015 5:08 AM ET

Alice Fordham

Alison Meuse

Listen to the Story

Morning Edition

4:05

Members of the Syrian band Khebez Dawle (I added  the link to their you tube page) include (from left to right) Hekmat Qassar on guitar and keyboards, lead guitarist Bashar Darwish, bassist Muhammad Bazz and lead singer Anas Maghrebi. Half the band members are now in Turkey, and are strongly considering seeking asylum in Europe.

Courtesy of the artist

At the launch party of his band's first album in a crowded Beirut café, singer Anas Maghrebi steps up to the microphone in front of a crowd of hip guys and women in vintage glasses, sipping icy drinks in the sultry evening.
The songs swell; the audience cheers and sings along. Maghrebi is 26 years old, tall and thin with a beard and cap, soaking up the adulation. He's not, perhaps, a typical Syrian refugee, but his journey to realize a dream of making a rock record has been fraught with hardship.
His story begins at Damascus University, where he was a student in 2010. The small-town boy listened to Pink Floyd with his friends and formed a progressive rock band that rehearsed in a basement. But police were suspicious, so they never played a gig.
"They want to know what you're trying to say in this gig," says Maghrebi. "You're gathering people and you're telling them stuff, so what kind of stuff are you telling them? 'We need to know. We're the government.' "
Then, 2011 brought the wave of uprisings known as the Arab Spring.
"When it started, it was more clear," says Maghrebi. Before patchworks of gunmen took over Syria, he says there was just the regime of President Bashar al-Assad, and the popular demonstrations against it.
The band sided with the demonstrators. The drummer, Rabia al-Ghazzi, in particular, threw himself into the protests.
"He was an activist, like, really active," says Maghrebi. Ghazzi personally organized and livestreamed demonstrations.
But one night in May 2012, he was followed and killed in Damascus. He was found in his sister's car with a bullet in his neck.
His bandmates blame pro-government militias for their friend's killing. Meanwhile, their lead guitarist, Bashar Darwish, had been drafted into the army.
"It was kind of the dream vanishing," Maghrebi says.
No Place For Music
Maghrebi wanted to stay in Syria and make music for Syrians. But civil war overwhelmed his country.
"There was no place for music as much as for weapons and for war," he says.
So, like hundreds of thousands of Syrians, Maghrebi fled across the border to Lebanon. Darwish, his guitarist, eventually deserted the army and joined him, and they formed a new band.
It's called Khebez Dawle, or State Bread, an oblique reference to the subsidized bread in Syria — and a metaphor for the foundation of a better society. Their songs, all in Arabic, tell the story of Syria. The first were written as the euphoric demonstrations began; the last, as violence descended.
"They were inspired by the turn of events," Maghrebi says. "So you see the changes that are happening."
The hopeful title track exhorts people to "Get up, build a country." One from later in the album says, "You killed me, then you blamed me because I spoke." Another speaks to the endurance of Syrians, despite the ruin of their country: "In spite of all the deaths," the band sings, "you are still alive."
A Dream Coming True
Life is easier in Beirut. Arab cultural organizations gave the band grants to record its album. Lebanese artists — including prolific musician and producer Zeid Hamdan, half of an electronic band called Soapkills — welcomed an influx of Syrian musicians.
"The Syrian musicians have a much better technique," says Hamdan. Many of them have studied classical Arabic music. Khebez Dawle's Maghrebi is trained in traditional Islamic singing, a difficult discipline with dozens of scales.
Hamdan invited some Syrian musicians to play with him, and he let Khebez Dawle use his recording studio for months. Finally, the band played its first-ever concert in Beirut in May 2014.
"It was a really critical moment," says Maghrebi. "When you see your dream coming true — at the very first moments, you don't believe it."
It restored some of his faith in people and reminded him that there are those who "want peace or want music, want something beautiful."
Right now, Khebez Dawle is popular, its self-titled album just released. But the band members are still refugees, stuck illegally in a tiny country. So Maghrebi will join two of his bandmates in Turkey this week. They are strongly considering seeking asylum in Europe and building a new life — despite the dangers such migrants often face.
The album launch this month marked Khebez Dawle's last concert in Lebanon, but they leave their songs behind. After the last chords die away, one fan, a Syrian refugee named Hani Telfah, says he loves the album's lyrics.
"It talks about the street," he says, "not about the romantic world. They talk about how difficult it is to live in this situation as refugees."